Właściwa stacja

„Właściwa stacja” autorstwa Joanna Tekieli to ciepła, życiowa opowieść o tym, że czasem największe zmiany zaczynają się wtedy, gdy wszystko wydaje się tracić stabilność. To historia bardzo współczesna, a jednocześnie uniwersalna – o samotności, odwadze i uczeniu się siebie na nowo w momencie, gdy życie nieoczekiwanie zmienia kierunek.

Fabuła skupia się na Wandzie, kobiecie po rozstaniu z mężem, która powoli odnajduje spokój w swojej nowej codzienności. Dorosłe córki żyją własnym życiem, a ona sama uczy się niezależności i tego, jak dobrze może smakować samotność, jeśli nie jest narzucona, lecz wybrana. Ten względny spokój burzy jednak utrata pracy – wydarzenie, które zmusza ją do przewartościowania dotychczasowego życia i zmierzenia się z lękiem przed przyszłością. Wanda, chcąc zwiększyć swoje szanse zawodowe, zapisuje się na kurs komputerowy, który okazuje się nie tylko praktycznym krokiem, ale też początkiem czegoś znacznie ważniejszego. Dzięki nowym ludziom i nieoczekiwanym relacjom zaczyna się jej droga do zmian, których wcześniej nawet nie brała pod uwagę.

Bardzo ważną rolę odgrywa sama bohaterka. Wanda jest postacią wiarygodną, „z życia wziętą” – nie idealną, ale prawdziwą. Jej wahania, obawy i stopniowe otwieranie się na nowe doświadczenia sprawiają, że łatwo się z nią utożsamić. To kobieta, która nie szuka spektakularnych rewolucji, ale powoli uczy się, że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa. Równie istotne są postacie drugoplanowe, które wnoszą do jej życia świeżość, wsparcie i nowe perspektywy.

Styl autorki jest lekki, przystępny i bardzo emocjonalnie wyważony. Joanna Tekieli pisze w sposób naturalny, bez zbędnego patosu, skupiając się na codzienności i drobnych momentach, które składają się na większą zmianę. To proza, która nie przytłacza, ale delikatnie prowadzi czytelnika przez emocje bohaterki, pozwalając mu się w nie wsłuchać.

W książce wyraźnie obecne są motywy drugiej szansy, samotności, odnajdywania siebie oraz odwagi do zmiany. Ważny jest też motyw nowych technologii i współczesnych form kontaktu – to one stają się symbolem nowego etapu w życiu Wandy. Historia pokazuje, że nawet w momencie kryzysu można znaleźć „właściwą stację”, jeśli tylko pozwoli się sobie spróbować jeszcze raz.

Pod względem gatunkowym to powieść obyczajowa z elementami literatury współczesnej, skierowana przede wszystkim do dorosłych czytelników, którzy lubią historie spokojne, ale niosące ważny ładunek emocjonalny. Szczególnie dobrze odnajdą się w niej osoby ceniące opowieści o codziennym życiu, relacjach i zmianach, które nie są spektakularne, ale głęboko osobiste.

Podczas lektury pojawia się wiele ciepłych emocji – od wzruszenia, przez nadzieję, aż po refleksję nad własnymi wyborami i momentami zwrotnymi w życiu. To książka, która daje poczucie ukojenia i jednocześnie przypomina, że zmiana nie zawsze oznacza chaos – czasem jest po prostu powrotem do siebie. To spokojna, mądra i bardzo ludzka opowieść, po którą warto sięgnąć, jeśli szuka się historii dającej wiarę w nowe początki.

Coraz częściej mam ochotę, by bohaterką książki była dojrzała kobieta, a nie taka dwudziesto- czy trzydziestoletnia. I tu taką spotkałam, gdyż Wanda ma pięćdziesiąt lat. 

Rozwód i utrata pracy nie przekreślają naszego szczęścia. Przeciwnie, to właśnie wtedy może się okazać, że otwierają się przed nami nowe możliwości. Wanda zaczyna prawdziwie żyć, uczy się słuchać siebie, swoich potrzeb i pragnień. Kiedyś nie wyobrażała sobie, że może czuć się dobrze sama ze sobą. Co prawda ma obawy związane z utratą pracy i znalezieniem nowej ze względu na wiek, ale zapisuje się na kurs komputerowy. Profil założony na Instagramie to początek pewnej przyjaźni i zmian.

Do zmian potrzeba odwagi, bo to od niej wszystko się zaczyna. A każdy moment do zmian jest dobry. I to bez względu na wiek. Nie można się bać, ani patrzeć na to, co ludzie będą myśleli, czy mówili. Trzeba nauczyć się stawiać granice. Nie da się zadowolić wszystkich dookoła, zwłaszcza kiedy ktoś tej pomocy nie chce. To nasze życie i powinniśmy przeżyć je po swojemu. Robić to, co sprawia nam największą radość. 

Joanna Tekieli stworzyła niebanalnych bohaterów, z wadami, popełniającymi błędy, wątpliwościami, którzy mocno osiadają w pamięci. Jest to sąsiad, amator eksperymentów społecznych i opiekun porzuconych egzotycznych zwierząt - Wojtek. Kolejny to Nicola (tak dobrze widzicie - Nikola), który przyjeżdża do Polski w poszukiwaniu tytułowej właściwej stacji. Co ciekawe znajduje ją, tworząc w starym wagonie klimatyczną restaurację. Pojawiła się też Monika - córka Wandy, która matkę sprowadza jedynie do roli niani swojej córki. Zresztą w innych życiowych kwestiach też jest sceptycznie nastawiona. Trudno było mi ją polubić.

Autorka pokazuje, czym jest prawdziwa przyjaźń. Uczucia również się pojawią, nawet wtedy, kiedy najmniej się ich spodziewamy. Poszukiwanie siebie, lęki, strach, nowe szanse i pośród tego odrobina humoru - niczego więcej nie potrzeba.

To ciepła, życiowa, dodająca otuchy i inspirująca do zmian powieść o tym, że będąc na życiowym zakręcie, zawsze warto zawalczyć o swoje marzenia. Nie można tracić wiary w ich powodzenie. Warto pomyśleć o sobie. I odnaleźć "Właściwą Stację". Ona na pewno gdzieś tam jest...