Wściekłość

Autor jest znany z tego, że pisze bardzo grube książki. Nie ma on jednak pustych wypełniaczy, które rozwlekają całą treść, tylko cała historia dzieje się jakby na bieżąco, łącznie z tym co kto robi, co mówi i jakie gesty przy tym wykonuje. Rozmawiając z policjantką, która została zaatakowana przez jednego z kiboli widzieliśmy chwilę jej upadku, krwawienia z nosa, później w kolejnym rozdziale, które są zatytułowane emocją która towarzyszy postaciom, byliśmy świadkami jak druga osoba relacjonowała jej całe zajście pociągając przy tym nosem, jakby wlepiając się w scenę, gdzie ciało reagowało już na samo wspomnienie sytuacji.
Widzimy codzienne życie policji, a później odnalezienie zwłok staruszki nakazuje wierzyć, że natura upomniała się o swoje. Kolejne wydarzenie pokazuje, że rozczłonkowane ciało mężczyzny zaczęło już uwalniać swój fetor, co ewidentnie na przypadek nie wyglądało. Opisy sugerują ukrycie, a idąc tropem poznawania życia tych postaci widzimy, że oboje nie mieli sielankowego życia. Wkraczając na ścieżkę ich dróg wraz ze śledczymi poznajemy kolejne tropy, które wskazują na osobę, która zamiast pomagać im rozwiązać te zagadki, rzuca kłody pod nogi. Im bliżej byli celu, tym wszystko wchodziło na dalsze powiązania i bywało znacznie trudniej. Bardzo spodobał mi się motyw odkrywanych listów, gdzie w nich ktoś przyznawał nam się, że prawdopodobnie kogoś zabił. Była w tym nutka wiary w swoje bóstwo, tęsknoty za kimś bliskim i osądzanie jednocześnie, że wina leży po stronie kogoś innego. Te listy są odznaczone innym drukiem i w momencie, kiedy się pojawiają, nasza calutka uwaga schodzi właśnie na nie. Była w nich pewnego rodzaju bezbronność i dziecinność. Będzie to wszystko podzielone na trzy części i każda jakby wspólnie i osobno jednocześnie.
Chyba najbardziej spodobał mi się tutaj opis urody ludzkiej, że ona przemija wraz z wiekiem, tylko serce potrafi pozostać czyste, oraz fakt, że każdy z nas kiedyś umrze i powinniśmy zrobić co tylko możemy, aby jak najdłużej móc się cieszyć tym życiem. Podobno natura daje i natura odbiera, dlatego życie z nią w zgodzie daje zgodę na dłuższy byt.
Jak na kryminał to akcja jest naprawdę wartka i nie było tu przestoju czy braku zainteresowania treścią. Mamy poutykane mądrości życiowe i odkrycie tego co jest naprawdę piękne. Tak naprawdę na usta cisnęło mi się słowo ,,sprawiedliwość". Dostaniecie tutaj jej dwa obrazy. Polecam tym, którzy oprócz kryminału szukają w treści czegoś więcej:-)