Wszystkie nasze sekrety

Aleksandra Polańska napisała już 6 książek i widać, że pasjonuje ją mroczna strona człowieka. Nie ujrzymy w jej notce biograficznej historii obyczajowych, zawsze jednak możemy liczyć na wspaniałą mieszankę gatunkową, jaką niewątpliwie jest kryminał/sensacja/thriller. Dla mnie samej nie jest to pierwsze spotkanie z piórem autorki, a „Wszystkie nasze sekrety” to najnowsze działo pani Aleksandry.

Tytuł idealnie pasuje do całej fabuły. Na przestrzeni 396 stron sekret dosłownie goni następną tajemnicę. Nie bez powodu na świetnie zaprojektowanej okładce czytamy bardzo dobitne słowa: NIE WIERZCIE LUDZIOM, KTÓRZY MÓWIĄ, ŻE NIE MAJĄ SEKRETÓW. KAŻDY JE MA. Zgadzam się z tymi słowami w 100%, a jedyną zmienną jest moc ukrywanej sprawy. Ot, taka właśnie tajemnicza jest natura człowieka, a dzięki tej książce możemy ten temat głęboko przemyśleć, a nawet porozmawiać w szerszym gronie. Cóż, niech pierwszy rzuci kamieniem ten, którzy jest czysty jak łza. No i na pewno to dobrze, że nie można czytać ludziom w myślach- to by dopiero było…

Już sam prolog zapewnia nam mocne wrażenia- takie, które świetnie pasują do uwielbianego przez pisarkę gatunku. Nie brakuje tajemnic, ale też mordu oraz bardziej sentymentalnych dialogów. Nowa powieść Aleksandry Polańskiej została tak napisana, że czytelnik nie ma czasu na nudę. Sama już nieco poznałam się na stylu autorki, dlatego bez wahania sięgnęłam po jej kolejną propozycję. Siadajcie zatem wygodnie, czytajcie i poznawajcie wszystkie sekrety, bo odpowiednie emocje są tu gwarantowane.

Podczas lektury uczucie strachu się w nas potęguje. Trzeba się jednak dowiedzieć, kto i dlaczego w makabryczny sposób stracił życie. Musimy przejść przez wiele intryg i niewiadomych, ale to tak naprawdę nic trudnego. Sama koniecznie chciałam dotrzeć do końcowych dialogów i cieszę się, że stało się to w tak ekspresowym tempie. Wystarczyły mi bowiem 2 wieczory, by pomieszaną zagadkę ułożyć w sensowną całość.

Bardzo interesujący jest też wątek mówiący o relacjach matki z córką. Ada, główna bohaterka, pokaże nam, jak to jest być tą gorszą, mało kreatywną, a przez to zdeptywaną przez matkę niczym robak. Czy takie sytuacje można przenieść i do realnego życia? Tak, to bardzo smutna prawda.

Istotą całej powieści jest też piękny, ogromny dom położony na skraju lasu. Należy on do Miłosza, nowego partnera Ady. Czy jednak wiele metrów kwadratowych to istny raj na ziemi? Sprawdźcie to sami, ale bądźcie też czujni. To, co pięknie wygląda na zdjęciu, wcale takie być nie musi.

Zastanawiałam się też, czy dobrze jest być osobą wścibską i węszyć, nawet w nie swojej sprawie? Z opisów stworzonych przez Aleksandrę Polańską wychodzi mi coś sprzecznego. Z jednej strony- świetnie jest interweniować czy szukać rozwiązań poprzez zadawanie pytań. Z drugiej natomiast- osoby wścibskie nie są dobrze postrzegane przez najbliższe otoczenie. A co Wy o tym myślicie, Drodzy Czytelnicy? Spróbujcie szczerze przeanalizować tę kwestię.

Czy zatem „Wszystkie nasze sekrety” zapewniają odbiorcom wielość emocji? Moim zdaniem tak, Już sam pomysł, by fabułę przedstawić z perspektywy Ady, jak i Moniki (zmarłej żony Miłosza) to świetne rozwiązanie. Dzięki tak ważnemu zabiegowi literackiemu kompletne inaczej opracowujemy sobie w głowie całą fabułę, a nawet bywamy zaskoczeni finałem. Sama zakładałam całkiem inny finisz, a tymczasem Aleksandra Polańska wymyśliła mocne i nieprzerysowane zakończenie. To także plus, który jest dowodem na inwencję człowieka pióra.