Zapiski krokodyla

Tajpej, koniec lat osiemdziesiątych. Po zniesieniu stanu wojennego w młodzieży wybuchają tłumione dotąd emocje poczucie wolności, chęć poszukiwania siebie, smakowania życia oraz poznawania własnej seksualności, ale także zagubienie, wrażenie bezsensu i strach przed nieznanym. Rozbita na osiem zeszytów opowieść prowadzona jest głosem Laćki, studentki elitarnej tajpejskiej uczelni. Dziewczyna lawiruje między krótkotrwałymi, lecz intensywnymi związkami, odkrywa świat sztuki, a jej historia przetykana jest fascynującymi, awangardowymi winietami o społeczeństwie pełnym krokodyli.

Zapiski krokodyla, powieść przedwcześnie zmarłej Qiu Miaojin, ukazały się drukiem w 1994 roku i od razu stały się pozycją kultową dla osób z tajwańskiej społeczności LGBTQ+. Idealnie wpisały się w panujący w tamtym czasie dyskurs publiczny o sytuacji mniejszości seksualnych w Tajwanie, w szczególności lesbijek. Twórczość Qiu weszła do kanonu tajwańskiej literatury i do dziś inspiruje kolejne pokolenia czytelników i czytelniczek.

Przez resztę czasu nie miałyśmy ze sobą żadnej styczności i w ogóle o niej nie myślałam. Shuiling była poniedziałkową zjawą. Tylko w poniedziałki przybywała na obrzędy ku czci mojej zmarłej duszy, niosąc mi róże w ofierze. Podpływała cała bosa i w białym muślinie, aby z zamkniętymi oczami odtańczyć szalony, upojny, pierwotny taniec miłości i pożądania, ścieląc na pustkowiu dywany z płatków róż.