Zatruta przyjaźń

Czy 7 napisanych książek z gatunku kryminał/sensacja/thriller to dużo? Na tle innych ludzi piórka, a jest ich sporo, może nie, ale ja nigdy nie zwracam uwagi na ilość, Nade wszystko stawiam na jakość zaprojektowanej historii, a po tym względem Dorota Glica jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Przeczytałam do tej pory wszystkie jej powieści, nie żałuję poświęconego czasu. Na „Zatrutą przyjaźń” czekałam dość długo- wszystko dlatego, że książka ta była notorycznie wypożyczana. Zainteresowanie czytelnicze to dla mnie ważny znak. Wtedy uświadamiam sobie, że za znanym nazwiskiem pisarki stoi przede wszystkim wciągająca historia. Czy i tym razem tak właśnie było? Oczywiście, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Otrzymałam coś, co nie jest oczywiste, każdy detal ma znaczenie, a książka ta nie może zostać przeczytana w sposób powierzchowny. Warto się skupić i nierzadko otwierać usta ze zdziwienia.

Fabuła książki została, nie bez przyczyny, ujęta w tak zwaną klamrę kompozycyjną. Początkowe wydarzenia mają miejsce w 2005 roku i na tej dacie bazuje zakończenie. Środek opowieści to natomiast lata pośrednie, dzięki czemu łatwiej nam zrozumieć intencje bohaterek. Szokujący wątek z zaplanowanym mordem w tle jest jednak zbudowany na zupełnie innych emocjach, konkretnie na bezgranicznej przyjaźni. Czy tak mocna próba owej przyjaźni była w stanie przetrwać? Warto się o tym przekonać, gdyż jest to świetnie skomponowany wątek. Polecam się z nim zapoznać, ale NIGDY nie przekładać jego znaczenia do prawdziwego życia odbiorców. Nie traktujmy go jak makabrycznej instrukcji obsługi, bardzo wszystkich o to proszę.

Nie było chyba na świecie dziewczynek, które nie obiecywały sobie wiecznej przyjaźni, prawda? Dzwoń o każdej porze dnia i nocy, zawsze Ci pomogę- tak często mówimy. Ale czy nasze obietnice mają odzwierciedlenie w rzeczywistości, czy jednak są to słowa rzucone na wiatr? W nowej powieści Doroty Glicy musimy zwrócić uwagę na przyjaźń łączącą 2 główne postaci- Polę i Lenę. Ich przywiązanie do siebie przybiera dużo poważniejszy wymiar, ale ja nie mogę nic więcej zdradzić. Wszystko wyjaśnia się z każdym kolejnym rozdziałem, a w przypadku tej historii cierpliwość bardzo, ale to bardzo popłaca. Sama byłam zaskoczona końcem tej opowieści, nic nie okazało się być powtarzalne czy banalne. Autorka słusznie podkreśliła, że „jest to opowieść, która zaczyna się jak spokojna bajka, ale bajką nie jest.” Teraz, świeżo po lekturze, zgadzam się z tym stwierdzeniem w stu procentach.

Już sam początek okazuje się mocno wciągający i zarazem szokujący, a czytelnicy zadają sobie pytanie: co się tu dzieje? Dlatego właśnie autorka, niczym po nitce do kłębka, prowadzi nas przez lata wielkiej, ale bardzo niebezpiecznej przyjaźni. To, co wydarza się w życiu Poli i Leny, nie może zniknąć z ich umysłów, nie ulega przedawnieniu.

Czy przeciwieństwa się przyciągają? Dorota Glica słusznie uważa, że tak. Stwierdzenie to nie dotyczy tylko miłości, ale też szczenięcych lat głównych bohaterek. Pola, uważana za dzikuskę, jest mocno poniżana przez mieszkańców, jednak zaprzyjaźnia się z Leną- bogatą córką komendanta policji. Czy jest w ich relacji jakiś sens? Niczego więcej nie ujawnię, podkreślę tylko, że pieniądze nie zawsze mogą dać szczęście.

Pisarka bardzo umiejętnie opisała też miłość to zwierząt, która dla mnie jest szalenie ważna i mocno działa na mą podświadomość. Psy czy koty także czują i należy im się szacunek i empatia. To one niejednokrotnie okazują się najlepszymi przyjaciółmi dla smutnego człowieka. Kto się o tym przekonał, na pewno to potwierdzi. Nie wiem, jak można być okrutnym wobec czworonogów, a poza tym- one umierają, a NIE zdychają!

Mimo, iż „Zatruta przyjaźń” to powieść z mordem w tle, niektóre fragmenty
rozgrzewają serce i odnoszą nasze rozumienie do cech powieści obyczajowych. Dzięki temu śmiało mogę uznać, że relacja Poli z jej babcią, a jednocześnie wychowanką, jest mądra, magiczna, empatyczna, wzruszająca, prawdziwa, nieprzesłodzona.
W najnowszej powieści Doroty Glicy los bywa bardzo, ale to bardzo przewrotny. Nie mogę niczego zdradzić, ale historia ta to z pewnością nie piękna bajka, w której nie dzieje się nic złego. Wręcz przeciwnie- autorka doskonale pokazała nam, że przeszłość człowieka zawsze ma wpływ na jego późniejsze życie. Cóż, jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz. Chyba tak można podsumować całą opowieść.

Nie mam absolutnie nic do zarzucenia tejże powieści. Znajdowało się w niej wszystko, co powinien zawierać thriller, kryminał czy obyczaj. Zakończenie nie jest też oczywiste, co zwiększa ogólną ocenę. Czytanie powieści autorstwa Doroty Glicy nie będzie straconym czasem. „Zatruta przyjaźń” to perfekcyjny opis bardzo nieuczciwych działań policyjnych, jak też zawiłych brudów rodzinnych. Walorem jest też wygodny druk, który nie męczy oczu. Zatytułowane rozdziały dodają smaku całej opowieści i pobudzają ciekawość czytelnika.

Polecam.

- Złóżmy przysięgę - zaproponowała Lena.
- Przysięgę?
-Tak. Taką, która przypieczętuje naszą przyjaźń. Powtarzaj za mną: Przysięgam, że od dziś będziemy najlepszymi przyjaciółkami. Będziemy dla siebie dobre i miłe. Będziemy się wspierać zawsze i wszędzie i nie będziemy miały przed sobą żadnych sekretów - wyrecytowała Lena.

„Nie było na świecie dziewczynek, które by się od siebie aż tak bardzo różniły. Mimo to los je połączył. Poznały się i zaprzyjaźniły… a potem wspólnie zabiły człowieka

Dwie dziewczynki z zupełnie różnych światów, a jednak połączone przez splot okoliczności.
Pewien wigilijny wieczór , dwa odebrane życia, rodzinne tajemnice i przeszłość z którą trzeba stanąć twarzą w twarz mimo obaw i strachu.
Pola mieszka wraz z babcią w niewielkiej chatce w środku lasu , który mała zna niczym własną kieszeń.
Obie - dziewczynka i Michałowa, jej opiekunka są odizolowane od reszty wioski i lokalnej społeczności, a za towarzystwo mają psa o imieniu Cień oraz kotkę- Klarę.
Lena zaś jest córką lokalnego komendanta policji, mieszka wraz z rodzicami w pięknym domu i wydaje się, że jej życie jest spokojne, szczęśliwe.
A jednak okazuje się, że policjant znęca się nad bliskimi i stosuje wobec nich przemoc.
Dwie nastoletnie przyjaciółki, które poznały się kilka lat wcześniej opracowały plan odebrania życia mężczyźnie.
A gdy go realizują okazuje się, że już nic nie będzie takie samo.
Dom dziecka, oddzielenie od przyjaciółki i nieznana kobieta o imieniu Mira.
Spotkanie po latach, zemsta i egoizm za cenę własnego spokoju.
Która z dziewczyn będzie naprawdę szczęśliwa?

Czytałam już wcześniej kilka książek Pani Doroty , dlatego z ciekawością otworzyłam "Zatrutą przyjaźń ".
Powieść szybko mnie wciągnęła, fabuła zaś w połączeniu z lekkim piórem sprawiła, że śledziłam losy bohaterek z zainteresowaniem.
Autorka umiejętnie prowadzi narrację, stopniowo odkrywając kolejne warstwy historii i psychologii postaci. Nic nie jest tu czarno-białe — każda decyzja niesie ze sobą konsekwencje, a granica między ofiarą a sprawcą bywa niepokojąco cienka.
„Zatruta przyjaźń” to opowieść o relacji, która z pozoru daje schronienie i poczucie bezpieczeństwa, lecz z czasem staje się ciężarem, a nawet zagrożeniem. Dorota Glica wnikliwie pokazuje, jak dziecięca przysięga i lojalność mogą przerodzić się w więź opartą na strachu, poczuciu winy i wzajemnych manipulacjach. Trauma, przemoc domowa oraz doświadczenia z dzieciństwa kładą się cieniem na dorosłym życiu bohaterek i determinują ich późniejsze wybory.
Na szczególną uwagę zasługuje klimat powieści — mroczny, duszny, pełen niedopowiedzeń. Las, samotna chatka, wigilijny wieczór i tajemnice skrywane przez lata budują napięcie, które towarzyszy czytelnikowi do ostatnich stron. Autorka nie szuka łatwych rozwiązań ani prostych odpowiedzi na pytanie o winę i karę.
To książka o tym, że nie każda przyjaźń ratuje, a niektóre więzi potrafią zatruć całe życie. O tym, że prawda prędzej czy później upomina się o głos, a przeszłość — choćby najbardziej wyparta — zawsze powraca.

Uwielbiam sięgać po książki autorki. Ona jak zwykle buduje napięcie strona po stronie, gdzie wpierw mamy akcję w której wiemy, że coś się wydarzyło, a następnie przechodzimy do lat wstecz, by wytłumaczyć kto kim był i co takiego się stało, że do wczesnej sytuacji w ogóle doszło. W ogóle uwielbiam jej manipulacje postaciami, gdzie wpierw pokazuje ich z dobrej strony, gdzie potrafimy im współczuć, poddać się wzruszeniu, a później już nie jesteśmy przekonani, czy to, co zrobili powinno być pochwalone, czy raczej winniśmy ich ukarać. Dała dobry obraz tego, jak spoglądanie z jednej strony na kogoś, pomimo tego, że wydaje nam się najgorszy na świecie, potrafi być bardzo krzywdzące. Czasami człowiek staje się potworem, bo sytuacja go do tego zmusza. W tle oczywiście majaczy mądre przekonanie, że zawsze należy patrzeć tylko na siebie i na swoje dobro, ale ukazane jest pomiędzy granicą dobra ze złem, więc trudno jest się zgodzić i zaprzeczyć jednocześnie. Dawniejsza historia powstała po to, byśmy zobaczyli ile kto tutaj wycierpiał, jak niesprawiedliwie był traktowany i ile nieszczęścia spadało na małą główkę dziewczynki. Jak bardzo pragnęła pomóc swojej przyjaciółce, której ojciec stosował przemoc na matce i jej, zwłaszcza wtedy, kiedy broniła nie tego rodzica co trzeba. Wszystko za sprawą sekretów, które wychodziły na światło dzienne, a dziecka nie chcieli do tego mieszać. To wtedy dwie przyjaciółki podjęły decyzję o czymś strasznym, co jedną z nich na lata niszczyło od wewnątrz, a druga milczała niczym grób, gdyż słowa przysięgi wzięła sobie do serca. Można by powiedzieć, że tak jak widok białego jelenia, ich działanie przyniosło złudne szczęście i sprowadziło tym samym bardzo wysoką zapłatę. Nawet podwójną. W trwającej wcześniej historii ktoś będzie próbował rozwikłać wiele zagadek, do których my jesteśmy zaproszeni jako tajny widz. Z wolna będą się wyjaśniały doprowadzając do sytuacji którą poznaliśmy na początku.
Ja jestem tą lekturą zachwycona, gdyż przypomniała mi moje dzieciństwo, nieżyjących krewnych, dziadków, których wspomnienia już się zacierają i moment, że wszystko kiedyś przeminie, więc liczy się tylko to, co jest teraz. I wybaczenie win, bo bez tego nie uda się wejść w jakikolwiek początek"-)