Zmiana w planie dyżurów

Na wstępie warto zaznaczyć, że cykl pt. KLINIKA ZŁAMANYCH SERC nie wymaga od czytelnika idealnej znajomości części pierwszej. Wszystkie części cyklu można czytać wybiórczo, bez dbania o chronologię. To zapewne dobra wiadomość dla czytelników, którzy nie mogą sobie pozwolić na zakup konkretnej książki, a jedyną opcją jest wizyta w konkretnej filii bibliotecznej. Inni odbiorcy uznają zapewne, że nawet, jeśli co nieco już zapomnieli, to i tak mogą ze spokojem poznawać dalsze losy Julity- lekarki z powołania, która pragnie spełniać się na wydziale chirurgii.

To, że po raz drugi Agata Przybyłek dziękuje swojej siostrze, też nie wzięło się znikąd. Okazuje się bowiem, że kobiet nie połączyła wcale fascynacja do tego samego zawodu. Podczas gdy znana nam wszystkim Agata odnajduje się w świecie fikcyjnych bohaterów, do drugiej z pań przypisany jest wyłącznie świat realny, w którym każda chwila decyduje o ludzkim życiu.

Autorka mocno trzymała się określonych zasad pasujących do tego medyczno-miłosnego cyklu. Okładka jest utrzymana w tej samej tematyce, specyficzne są też rozdziały. W poprzedniej, pierwszej części, cieszyłam się z ich dwuznacznego charakteru, gdyż tytuły nawiązują zarówno do nomenklatury szpitalnej, jak i miłosnej. Czy jednak każdy, w wyobrażeniu Agaty Przybyłek, ma szczęście w miłości? Warto się o tym przekonać, a zapewniam, że łzy napływające do oczu nie będą czymś niestosownym. Konsekwencja uczuciowa w wydaniu autorki jest tu mile widziana.

Sala operacyjna i w ogóle szpital jako miejsce pracy może być dla lekarzy z powołania ich drugim, jeśli nie pierwszym, domem. Niektórzy zrobią wszystko, by uratować ludzkie życie, co jest piękne i szlachetne. Lekarze to jednak nie roboty działające na baterie- im także niebezpieczne zdarzenia mogą pokrzyżować grafiki. Uważam więc, że tytuł drugiej części cyklu jest bardzo odpowiedni. Co się jednak wydarzyło na oddziale chirurgii? Tego nie zdradzę- książka nie jest trudna, czyta się ją szybko, zatem warto poświęcić jeden wieczór na relaks ze słowem pisanym.

Agata Przybyłek uczy nas też, abyśmy nigdy nie oceniali kogoś z góry, bez szansy na jakiekolwiek wyjaśnienia. To poważny błąd, z którego ogromna grupa ludzi chyba nigdy się nie wyleczy. Osoba zamknięta w sobie czy nawet nieprzyjemna w pierwszym kontakcie wcale nie musi być kimś złym przez cały czas.

Powieść chwilami jest bardzo lekka, momentami nostalgiczna i nieco infantylna, ale ja przy niej po prostu odpoczęłam. Agata Przybyłek być może przekona czytelników do tego, że stare rzeczy czy jakiekolwiek pamiątki mają duszę i powinno się o nie dbać. Wcale nie jest potrzebny luksus, by żyć szczęśliwie. Istotna jest też przyjaźń międzysąsiedzka, o którą dziś bardzo trudno… Ale czy pomoc starszemu sąsiadowi spowoduje, że spadną nam korony z głów? Warto to przemyśleć.

Wbrew pozorom- w drugiej części cyklu dość dużo się dzieje, dlatego myślę, że pisarka nie zanudzi nowych odbiorców. Jak rozwinie się ukochana praca Julity? Czy więź z Anetą, ukochaną siostrą, dalej będzie taka stabilna? No i jak potoczy się życie uczuciowe pani chirurg? Nie ma innego wyjścia, jak tylko przeczytać książkę i poznać odpowiedzi na powyższe pytania. Co więcej, to wciąż jeszcze nie koniec, gdyż po raz drugi czytelnicy utkną w dość newralgicznym momencie. No, ale trzecia część już powstała i zagorzali fani pisarki na pewno po nią sięgną.