Zmorowisko

Ja bym powiedziała, że najlepszym odbiorcą do tej książki jest albo mężczyzna, lub kobieta, która jest ogólnie silnego charakteru, ewentualnie lubi książki pisane twardym sloganem, gdzie niecenzuralne słowa są dosyć widocznym widokiem. Te twarde momenty jak i zwroty są wytłumaczone, jednak nie zmienia to faktu, że są obecne. Wszelka wiedza w zakresie postępowania kryminalnego jest szeroko dostępna dla czytelnika, co daje jej obraz profesjonalności. Nie polecam rozumieć postaci, ponieważ oni działają na sobie znanym sposobie i nie tłumaczą, jeśli coś im nie wychodzi.
Sam początek sugeruje zaciętą treść i wydarzenia w których nie tak szybko pozna się brakujące elementy. Sam druk jest nieco mniejszy, więc tej treści jest naprawdę sporo. Miałam wrażenie, że kobiecość była ułożona tylko dla chodzących w spódnicach, a wszelkie spodnie na ciele kobiety oddawały jej twardość oraz zaciętość. Nie wymuszoną, nie na pokaz, tylko takie emanowanie męską energią, która w pełnym skupieniu potrafiła przechodzić przez najtrudniejsze wyzwania. My obserwujemy przeważnie konkretne zachowania, a wszystko, co osoba ma przekazać, czy powiedzieć lub iść na ważne spotkanie, to tylko wiemy, że do tego dochodzi. Po wyjściu opisuje co będzie robiła, ale wiedzy dokładniejszej nam nie zdradza. Nie daje to możliwości przewidzenia akcji. Jesteśmy tylko obserwatorami, którzy na dodatek trzymają się z daleka. Jeszcze dodam, że słownictwo bywa bardzo wyszukane, dlatego co by się nie działo, to my zawsze jesteśmy krok za, nigdy przed.
Ten, kto zbyt szybko gna w wydarzeniach bywa ,,uszkodzony". Zamiast wydarzeń, gdzie bohaterzy sobie nie radzą, są takie, które po całości uniemożliwiają im funkcjonowanie. To była zagrywka prosto z thrillera, gdzie dochodziła bezsenność oraz brak koncentracji. Upór nakazywał przeczekać objawy...
Treść nie bazuje tylko na teraźniejszości. Mamy też przeszłość, która ukazuje jakieś zapiski, które opisują rzeź do której doszło. Grupka ludzi została skatowana oraz powieszona. Ci, co zostali wezwani do zajścia potrzebują pomocy psychologa. Jest to bardzo wyolbrzymione w formie ogromnej skazy na psychice i tu wyłącznie używa się dramatycznych określeń. Obecnie wszystko im siada, a to kamery nie nagrywają, a to ludzie ich okłamują i nawet we własne instynkty nie mogą wierzyć. To wszystko sprawia, że odbiorca może być lekko przytłoczony jeśli spodziewał się sielankowego kryminału. Tutaj jest bardziej tor przeszkód na żywym ogniu i krzyku z bólu. Nie jestem przekonana, czy każdy na taką treść jest gotowy. Według mnie mamy tu wyższy level psychologiczno-techniczny, który mi zaimponował:-)

Twórczość nowo poznawanych pisarzy z literackiego gatunku, którego darzę ogromną sympatią, a jest, nim kryminologia zawsze stworzona przez tajemniczy świat, który wciąga do odkrywania go w mocniejszym stopniu lub w mniejszym. Zależy od tego, czy tocząca się akcja była opisana z wyczuciem do budowania występującym w tym kryminale wszystkich bohaterów.

Kryminały na ogół sprawiają, że kiedy tematyka została, trafnie dopasowana to czyta, się je, dobrze, z tym że wszystko zależy wówczas od rozwoju toczącego się przebiegu zdarzeń, czy zawiało od niego powiewem strachu od samego początku, czy jednak nieco później.

Zastanawiałam się podczas czytania tego kryminału pt.''Zmorowisko'' czy autor Pan Kamil Piechura mnie zaskoczy, a czym nie.

Nie jest to przyjemny widok, kiedy spogląda się z różnymi uczuciami emocjonalnymi na młodych ludzi, którzy zostali pozbawienia życia chcących skorzystać z niego, odpocząć sobie od codzienności podczas weekendu.

Nigdy nie sądziłam, że można, tak w brutalny sposób zabić młodych ludzi zacierając po sobie ślady, ale czy one były dobrze zaznaczone, czy jednak nie o tym, tylko wie policja i osoby pomagające rozwikłać tę niełatwą kryminalną zagadkę.

Z czasem odnosiłam takie wrażenie, że autor w niektórych momentach pozostawia czytelnika samego sobie, aby domyślił się, kto odpowiada za dokonane zbrodnie.

Pomimo prowadzonej ciekawej narracji dialogowej czułam, że czasami gubię się, w co poniektórych wątkach.

Nadaje smaku temu kryminałowi wątek Maksa i Beniamina, bo, pomimo że prowadzą kanał o miejscach nawiedzanych przez duchy i tworzą w nim nastrój mroczny, że sama chwilami miałam co do nich wątpliwości, czy pasuje do nich zainteresowania związanego z udowodnieniem prawdziwości istnienia duchów.

Jeśli chodzi, o podkomisarz Lidię Ewert to podobała mi się u niej pracowitość, miała w sobie to coś, co wyróżnia je pozytywne podejście do wykonywanej pracy, potrafi nie tylko analizować, nie brak jej poczucia humoru, przede wszystkim szybkie działanie to jej domena.

Książki tej nie czytało mi się szybko.

Pan Kamil Piechura starał się opisać przebieg wydarzenia sprzed lat i ze współczesności czy się udało mu sprostać i zainteresować ich historią, aby na wynikło z nich rozwiązanie, czy jednak zaskoczy, innym rozwiązaniem tego należy, dowiedzieć czytając ten kryminał.