Ego

Znacie to powiedzenie: Jak się powiedziało A, to trzeba powiedzieć B? W przypadku bardzo dynamicznej i płodnej twórczości Marcela Mossa można użyć parafrazy i wyznać coś takiego: skoro powiedziało się ALTER, to trzeba powiedzieć i EGO. A co dokładnie oznaczają oba te wyrażenia i tym samym tytuły dwóch powieści autora? Według definicji słownikowych alter ego to wyodrębniona część osobowości, która pozwala wyrazić tłumione cechy, emocje lub radzić sobie ze stresem w odmienny sposób niż na co dzień. To oczywiście jedno z wielu objaśnień, ale to właśnie ono jest kwintesencją tego, co zaserwował nam Marcel Moss. Gdy czytelnicy sięgną po obie części, na pewno to zrozumieją.

Trzeba przypomnieć, że „Ego” to druga część cyklu z Błażejem Hellerem i Malwiną Zygart w rolach głównych. Mało tego, autor już przygotowuje nas do kontynuacji, nie poprzestaje na dylogii, tylko wciąż rozwija wszystko to, co dzieje się w fikcyjnym, kryminalnym świecie bohaterów. Świadczą o tym słynne słowa CIĄG DALSZY NASTĄPI.

Marcel Moss ma w sobie stuprocentowe powołanie literackie, nie dziwi mnie więc, że nawet wieloletni wielbiciele jego pióra nie mogą czasem nadążyć za kolejnymi opowieściami. Tym razem „Ego” to powieść podzielona na 3 części. Znakiem rozpoznawczym pisarza są częste przeskoki czasowe, tu również ich nie brakuje. Czemu tak naprawdę służy taka karuzela pod kątem czasu akcji? Wszystkiego dowiemy się w swoim czasie, mogę tylko prosić odbiorców, by czytać spokojnie, bez pośpiechu. W przypadku czytania na czas można się pogubić i nie do końca zrozumieć zamysł autorski. Nowicjuszy chciałabym też ostrzec: Marcel Moss kocha zaskakiwać czytelników, historii kryminalnych kreowanych przez autora NIE WOLNO wcześniej wertować i skupiać się na końcowych dialogach. Jak twierdzi sam autor- jego opowieści są zbudowane właśnie na zakończeniu i to końcowa część tekstu ma zupełnie zniszczyć nasze dotychczasowe domysły. Czy „Ego” w swej odsłonie takie właśnie jest? Oczywiście, znowu zostajemy zostawieni w newralgicznym punkcie fabuły. Marcel Moss nie każe na siebie długo czekać, więc zapewne nasza ciekawość szybko zostanie zaspokojona.

Powstaje też pytanie: czy cykl ten należy czytać chronologicznie? NIE jest to warunek konieczny- autor chyba doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że nie wszystkie filie biblioteczne mogą zadbać o cykliczność, dlatego akcja jest tak przedstawiona, że często poznajemy wydarzenia mające związek z częścią pierwszą. Nic nie będzie dla nas niezrozumiałe, wszystkie elementy fabuły można spokojnie ze sobą połączyć, niczym puzzle.

Historie kryminalne z nawet kilkoma morderstwami w tle mają to do siebie, że nie powinny być szczegółowo opisywane w recenzji czy też opinii. Celowo więc nie podaję wszystkich wątków, a także imion bohaterów. Fabuła zwarta w książce jest bowiem tak ułożona, że dowiadujemy się o wszystkim po kolei, dochodzimy do rozwiązania zagadek niczym jak po nitce do kłębka. Mogę jedynie podkreślić, że długo nie zapomnę historii niejakiego Marcina Hordasa. Już tajemniczo zatytułowane rozdziały to ogromna zaleta dla całej opowieści. Co może się kryć za tytułami, które idealnie pasują do mieszanki gatunkowej, jaką jest kryminał/sensacja/thriller? Czy autor uśpi Waszą czujność? Sprawdźcie to sami.

Marcel Moss zawsze jest sobą, jeśli chodzi o pisanie. W samym prologu idealnie pokazuje, jak delikatny świat może natychmiast zalać się krwią. Dialogi te są jednak ekspresową nauczką dla czytelnika- mordercą może być każdy, choćby przechodzień albo klient kawiarni.

Autor przypomniał nam też o działalności Raptora- seryjnego mordercy z części pierwszej. Wygląda na to, że historia lubi się powtarzać, a seria tajemniczych zabójstw szokuje i wzbudza strach w mieszkańcach Bolesławca. Czy jednak naprawdę tak jest, że skoro Bóg milczy, ktoś inny wymierza karę? Czy świat kobiet to teatr, w którym mężczyzna odgrywa rolę błazna? No i czy upokarzające zachowania płci pięknej wobec mężczyzn to powód do eliminacji trucizny? Te, a nie inne kwestie autor każe nam rozważyć, lecz niech słowa Marcela Mossa NIGDY nie staną się dla kogoś inspiracją. Proszę o to dosłownie każdego czytelnika z osobna.

Znowu uwagę zasługuje też sam temat pracy w policji. Para wykreowanych przez pisarza śledczych udowadnia, że policjantem się jest, a nie bywa. W każdym dochodzeniu liczą się detale, by można było połączyć kropki i schwytać mordercę.
Po raz kolejny gratuluję pisarzowi odwagi i wiem, że jest to powieść zdecydowanie dla ludzi o mocnych nerwach, a także dla… mizoginów.

Polecam i czekam na tom trzeci.