Maestro

„Maestro” to książka zdecydowanie NIE dla każdego, a już na pewno NIE dla osób wrażliwych lub takich, które aż nadto przetwarzają w umyśle czytaną treść. W przypadku tej książki może to być zabieg niesmaczny, wręcz niebezpieczny. Autor chce nas też odwieźć od prób samobójczych- problem ten jest wręcz motywem przewodnim napisanej historii.
Nie trzeba nawet czytać skróconego opisu fabuły, by wiedzieć, że będzie mrocznie, wstrząsająco, wręcz makabrycznie. Już sama okładka to potwierdza, a co dopiero treść… Jedno jest pewne: boisz się tej książki? To nie lektura szkolna, więc nie masz obowiązku zapoznawać się z rozdziałami rozpisanymi w dwóch częściach. Ja to zrobiłam i nie żałuję, choć część druga wywołała we mnie uczucie chaosu. Momentami gubiłam się i nie rozumiałam, co jest fikcją, a co rzeczywistością. „Maestro” nie należy do książek łatwych, a już na pewno nie do takich, które dają ukojenie. To coś zdecydowanie bardziej ostrego, niczym mała, niepozorna papryczka chili.
Początkowo przyciągało mnie nie tylko znane nazwisko, ale też odważna okładka w kolorze intensywnej żółci. Dodam, że to jedna z moich ulubionych barw.
Max Czornyj posłużył się też moim ulubionym zabiegiem literackim- rozdziały mają pasjonujące, zastanawiające tytuły, przez co moja wyobraźnia działała na zwiększonych obrotach. Myślę, że tak poczują się też inni czytelnicy, którzy odważą się zmierzyć z całą zaprojektowaną historią. Galanteria, Świniopas czy choćby Mleczarka- co kryje się za tymi zwrotami? Jak tytuły te mają się do głównego wątku, czyli masowych samobójstw? Warto to sprawdzić.
Zatytułowane rozdziały to jedno, ale zacytowane wypowiedzi osób mądrych, ale nierzadko szalonych i niebezpiecznych to drugi walor tej powieści. Nie znałam wcześniej wymienionych nazwisk, a ich słowa dosłownie wywołują ciarki na ciele odbiorcy i wbijają go w fotel. Ale… czy nie ma w nich często prawdy? Przykład, który chodzi mi po głowie, brzmi następująco: „Ze wszystkich ruin świata, bez wątpienia najbardziej smutną jest ruina człowieka”. Autorem tych jakże smutnych, ale prawdziwych słów, jest Theophile Gautier- francuski pisarz i poeta, który, całe szczęście, z mordowaniem ludzi nie miał nic wspólnego.
Celowo nie zdradzam żadnych nazwisk ani wątków pobocznych- warto samemu przełamać wszelkie tabu i przekonać się, jak bardzo jesteśmy wytrzymali tematycznie. „Maestro” to rzeczywiście książka tylko dla dorosłych, a żaden rozdział nie jest prosty, banalny. Doceniam też mocno zaangażowanie autora, bo dzięki niemu rozwijamy swoją wiedzę dotyczącą chemii czy kuchni o wymiarze międzynarodowym. Ocieramy się też o sztukę, która kiedyś nie była sztuczna. Max Czornyj słusznie podkreślił, że byliśmy niemal masarnią Boga.
Czytać dalej mi się chce, ale jeść? Na razie nie za bardzo…