Miara życia

Póki co, Nikki Erlick, amerykańska pisarka, dała mi się poznać od bardzo kontrowersyjnej strony. „Pola Makowe”, czyli jej nowsza książka, podobała się wielu odbiorcom, za to sama miałam bardzo mieszane uczucia. Owszem, tematu śmierci nie pomija się w żadnym rodzaju kultury, w literaturze tym bardziej. Nie bez powodu jednak prosiłam, by przedstawione tam fikcyjne pomysły na przejście procesu żałoby NIGDY nie stały się inspiracją dla realnych naukowców. Podtrzymuję swoje osądy i proszę raz jeszcze: uczmy się odróżniać fikcję od rzeczywistości.

„Miara życia” to książka bardzo obszerna, gdyż ma ponad 470 stron i znowu jej głównym tematem jest śmierć, a raczej konkretna długość ludzkiego życia. Tym razem jednak chodzi o wrodzoną cechę człowieka, czyli o ciekawość. Wyobraź sobie, czytelniku, pudełko, w którym jest sznurek, symbol Twojej miary życia. Będzie on długi, a może krótki? Otworzysz to pudełko? Myślę, że wielu odbiorców przegrałoby ze strachem, choć każdy z nas jest przecież inny. Po drugie, czy byłby sens wierzyć tym informacjom? No i po trzecie- póki realnie nie staniemy przed takim wyborem, nasze myślenie pozostaje białą kartką, teorią.

Autorka zapewne każe nam się zastanowić nad swoim postępowaniem. Dlaczego marnujemy swoje życie i nierzadko tracimy czas na kłótnie, lenistwo czy inne przywary.

Mimo, że temat był naprawdę interesujący, bardzo męczyłam tę powieść. Jestem przekonana, że cały opis można by zmieścić na 200 stronach, stąd widzę tu wyraźny przesyt, masę niepotrzebnych dialogów, które nie wciągają. Wręcz przeciwnie- wloką się niemiłosiernie, przez co często zasypiałam podczas czytania.

Wyjaśnienie linii czy też sznurków życia jest nawet logiczne, ale zwinni czytelnicy domyślą się tego niemal na wstępie. Dalsze poznawanie perypetii bohaterów będzie więc można uznać za marnotrawstwo czasu. A przecież autorce właśnie chodzi o to, byśmy mogli kreatywnie go wykorzystać… Ot, błędne koło.

Przyznaję- opis fabuły niezwykle mnie zainteresował, ale… na tym koniec. Bohaterowie, poprzez swoje zachowania, nie wnieśli niczego ciekawego do treści, dlatego do tej powieści na pewno nie wrócę. Nowa książka Nikki Erlick jest znacznie ciekawsza.

Gdy dochodzi się do pewnego wieku, to jest trochę jak w filmie “Dzień świstaka” - wszystko się powtarza. Wydaje nam się, że wszystko już było, albo jest bardzo podobne. Ale tak jest. Poniedziałek jest podobny wtorku, a wtorek prawie pokrywa się ze środą, itd… Rzadko coś wydarza się poza normą. Ale się zdarza…

I o takim dniu i o jego skutkach jest powieść Nikki Erlick “Miara życia”. Zaczyna się dzień. Dzień jak każdy inny. Ale jednak nie. Tego właśnie dnia każda osoba na Ziemi, która ukończyła 22 lata, obojętnie gdzie się znajduje/gdzie mieszka - czy jest to domek z ogródkiem, czy kemping gdzieś na końcu świata, a może rozbity namiot w połowie szczytu góry, czy karton pod mostem - każdy człowiek w tym samym momencie “otrzymuje” pudełko. Choć otrzymuje to przesada - pudełko się pojawia pod drzwiami, w ogródku lub w innym miejscu. Jest małe, drewniane, opatrzone imieniem. Czy zawahasz się przed otwarciem? A w środku niespodzianka - niby nic - kawałek sznurka. Jednak nie każdy ma sznurek tej samej długości. Długość zależy od tego ile życia Ci jeszcze pozostało. Czy w tej sytuacji chciałbyś/chciałabyś wiedzieć?

Historia w książce toczy się wokół ośmiu głównych bohaterów. Razem z nimi obserwujemy ich otoczenie, reakcję ich znajomych i nieznajomych, całkiem nową rzeczywistość; podziały, które wytworzyły się ze względu na długość sznurka; niepokój, protesty, zamachy, strzelaniny. Wiedza ukryta w pudełkach wyzwala prawdziwe charaktery, dotąd ukryte - szybko okazuje się kto jest dobrym a kto złym. Ludzie w krótkimi sznurkami wpadają na szalone pomysły, po drodze tracąc pracę czy ubezpieczenia zdrowotne; politycy zmieniają demokrację w tyranię.
Jak mało potrzeba by zobaczyć co tkwi w każdym z nas - kawałek sznurka.

“Miara życia” pokazuje nam, jak wiedza o “odejściu” zmienia nasze zapatrywania, jak wpływa na nasze życie.
Rewelacyjny debiut Nikki Erlick sprawdzający ludzi i ich obsesję na punkcie długowieczności. A Ty - tak Ty, który właśnie czytasz tę opinię - czy chciałbyś/chciałabyś wiedzieć ile czasu Ci zostało? A gdyby już, to czy Twoje decyzje by się zmieniły, czy też zostałyby takie same?

I przede wszystkim - czy otworzysz swoje pudełko, czy nie?

“Miarę życia” czyta się z rosnącą ciekawością, obserwując jak potoczą się wydarzenia. Wydaje mi się, że byłby to idealny tytuł do podyskutowania w Klubach Książki. Jestem pewna, że rozmowy mogłyby trwać kilka godzin.

"Miara życia" Nikki Erlick to poruszająca opowieść o społeczeństwie zmuszonym do konfrontacji z ulotnością życia poprzez tajemnicze pudełka, które ujawniają, ile lat im pozostało. Autorka mistrzowsko ukazuje psychologiczne reakcje bohaterów, podkreślając, jak jeden komunikat może podzielić społeczeństwo na pół i zmienić nasze postrzeganie rzeczywistości. To głęboko refleksyjna historia o nadziei, przeznaczeniu i wartości ludzkich więzi.