Ostatni pacjent

Przekaz książki i wszystkich niepokojących sytuacji jest nieco suchy, być może dlatego nieco mniej czujemy się pochłonięci treścią. Niektóre książki wysysają z nas czas, lecz dopiero później, kiedy już te główniejsze postacie są przedstawione. Ta właśnie taka jest, wciąga, lecz w późniejszym czasie, gdyż początkowo wydaje nam się, że nic złego długo się nie wydarzy. Ot zwykłe życie kobiety, która ma na oku cały szpital, zna jego sekrety, choroby pacjentów i członków odwiedzających. Ona widzi gdzie występują dysproporcje, co nie powinno mieć miejsca, lecz z braku jej reakcji, tylko faktów, które się nie zgadzają widzimy, że coś jest nie tak, ale nie przeżywamy tego, ponieważ na suchość się nie reaguje. Później natomiast coś wewnątrz niej dochodzi do głosu, taka sprawiedliwość dla chorych i dosyć milczenia dla zuchwałych i dopiero tutaj akcja robi się intensywniejsza, bo już wtedy są emocje i zmysł zapachu, który nie pozwala jej zapomnieć.
Tutaj każda choroba ma swój zapach. Każdy człowieka ma swój zapach i na podstawie zapachu śmierci nasza postać jest w stanie zauważyć, czy ktoś zmarł śmiercią naturalną, czy też ktoś mu pomógł. Nadchodzi taki czas, że nieboszczyk zaczyna przestać wydawać woń naturalności, a intensywność odoru robi się niezwykle podejrzana. Samemu niewiele można w tej sprawie zrobić dlatego pojawia się jeszcze ktoś, kto rozpoczyna ich wspólne małe śledztwo. Rozpoczyna się przeszukiwanie teczek i konkretnych osób aby połączyć brakujące elementy i rozdzielić te nieprawdziwe. Pułapka zostanie zastawiona, tylko czy spełni swoją rolę? Czy ktoś, kto szantażuje innych ma prawo szybciej odejść z tego świata?
W książce przewija się trochę postaci i zanim nastąpi akcja z ich udziałem, poznamy ich rysopis i włożenie tego w niepokojącą sytuację. Ogrom wydarzeń było tu na ,,prawie" w sensie prawie ktoś kogoś odkrył, prawie kogoś nakrył, prawie się domyślił i dlatego napięcie jest tu odczuwalne i długo nie może opaść. Dopiero koniec wiele wyjaśnia, więc dla osób mniej cierpliwych wszystko będzie się dla przeciągało.
Druk jest mniejszy i ciaśniejszy, sama książka liczy 555 stron, więc dłużej się ją czyta. To taka historia z dużą dawką niepokoju ale bez bum. Pomimo tego mamy dużo wiedzy medycznej, podpowiedzi co do zachowania ciała po śmierci, więc ma w sobie mądrość, tyle tylko, że musi natrafić na odpowiedniego odbiorcę. Czuć w niej bardziej prawdziwe niepokojące wydarzenia z nutą obyczaju, dlatego będzie najlepsza dla cierpliwych i szukających przekazu a nie mocnych wrażeń:-)