Tato, no weź. Kupa i inne radości z tacierzyństwa

Książka ma bardzo specyficzne podejście do humoru o rodzicielstwie taty z dziećmi. To perypetie sytuacji w których zawsze reagowały mamy, czyli ważne rozmowy o wszystkim i o niczym, byleby tylko mówić, a rodzic ma odpowiadać na nie mądre zdania i druga strona przebierania dziecka po wyzwaniach kibelkowych. Podejrzewam, że autor chciał pokazać od strony taty wszystko, co się wiąże z byciem ojcem. Opisuje nam nawet najzwyklejszy spacer, kiedy inne kobiety spoglądając na mężczyznę z dziećmi próbują doradzić mu co ma zrobić lub ocenić jak bardzo dba o brzuszek pociech, ponieważ nie jest wklęśnięty. To też obserwacje samego mężczyzny, który spoglądając na inne kobiety dochodził do wniosku, że zostały obdarzone szczególnym darem cierpliwości, której mężczyznom zdecydowanie brakuje. Często też opisuje zdrobnienia dzieci, lub kogoś innego, kto ,,niuniusia" każde wypowiedziane słowo, co po dłuższym czasie czytelnika denerwuje. Męski autor nieco nie przewidział, że damski odbiorca ma cierpliwość, ale męski, choćby to była najlepsza instrukcja do tego jak przeżyć z dziećmi i nie zwariować, będzie miał nieco dosyć tych niewyraźnych sloganów, które są the facto pierwszymi słowami prawdziwych dzieci.
Te potoczne słowa, choćby żartobliwe, były nieco przegadane, jakby ojcem był najbardziej cwany współczynnik męski, który komentuje dosłownie wszystko. Każdą wizytę u lekarza, jego westchnięcie, spojrzenie i wszystko, co w jego oczach mogło oznaczać kłopoty. Nie umiem powiedzieć, czy było tego za dużo, ponieważ kobiecy odbiorca bywa bardziej konkretny, a za męską płeć nie będę się wypowiadała, bo nigdy nią nie byłam, jednak moim zdaniem tak na trzeźwo, to za dużo było tu tego ,,ciuciuruciu".
Patrząc z perspektywy komizmu, który był obecny, faktycznie był obecny, ale w przesycie. Książka komediowa nie polega na żartowaniu w każdym zdaniu, ale nie mnie oceniać, ponieważ każdy z nas ma inny temperament i inne poczucie humoru. Wiem, że rodzina autora znając go będzie zachwycona opisami, ponieważ to będą po części ich przeżycia. Dla nich będzie to ważna treść, jakby udokumentowanie za pomocą słów. Jestem przekonana, że osoby, które mają bardzo wysoki współczynnik reakcji na zabawne opowieści będą podczas lektury tej książki pękały ze śmiechu. Każdy inny, zwłaszcza z poważnym podejściem nie będzie nią zachwycony. Treść sama w sobie jest w większości prawdziwa, sytuacje są autentyczne, więc uważam, że moja ocena względem niej jest zasadna:-)