W martwej ciszy

Ucieczka. Wiktor od lat stroni od miejskiego zgiełku. Zaszyty w leśnej głuszy, spędza czas na własnych zasadach i czuje, że resztę życia chce spędzić w samotności. Spokój, którego tak długo szukał, okazuje się jednak tylko złudzeniem...

Los stawia na jego drodze nieznajomą, która z każdym kolejnym dniem staje się Wiktorowi coraz bliższa. Tylko dlaczego bezgranicznie zaufała obcemu mężczyźnie pośrodku niczego? I co tak właściwie ukrywa, że nie ma zamiaru odejść?

Wątpliwość. Niespiesznie wyłania się spomiędzy drzew, przemierzając kolejne kilometry fabularnej ścieżki. Nieprzerwanie daje o sobie znać, dotrzymując nam kroku i szepcząc słowa zasiewające niepewność. Czułam, co się święci i jakie konsekwencje swoich czynów mogą dopaść bohaterów, jednak... chwilę później miałam wrażenie zagubienia. Tego chcianego zagubienia.

Stąpałam między dwoma światami – rzeczywistość donośnie pukała do drzwi, a ja uparcie wpatrywałam się w jej zniekształcone odbicie za oknem. Powoli zaczynałam wątpić w treść, własną poczytalność, a nawet egzystencję. A im bliżej prawdy, tym coraz mocniej dopadało mnie rozemocjonowanie i chwile przerażenia. Chciałam dobrnąć do końca, zaspokoić ciekawość, a jednocześnie odwrócić wzrok, obawiając się tego, dokąd to wszystko zmierza. A gdy wszystko ułożyło się w jedną, logiczną całość – dosłownie zabrakło mi tchu!

Paranoja. Wiktor na każdym kroku dostaje bolesne ciosy, a nagłe pojawienie się pięknej nieznajomej jeszcze mocniej burzy jego poukładany świat.

W mężczyźnie budzą się dawno skrywane uczucia. Na nowo odkrywa, czym jest miłość, lecz ta znajomość wprowadza więcej chaosu niż szczęścia. Zaczyna popadać ze skrajności w skrajność, a kobieta ani trochę tego nie ułatwia. Ich relacja nosi znamiona toksyczności. Zagania ich w kozi róg, prowadząc ku przerażającej autodestrukcji. A wtedy przeszłość śmielej przechodzi przez drzwi...

Bo nie wszystko, co wydaje się ucieczką, naprawdę nią jest. Czasem to tylko dłuższa droga prosto w ślepy zaułek.