Wiatr nad Wiklińcem

„Wiklińcem rządzi wiatr, ale to ludzkie serca wyznaczają kierunek tej opowieści.”
„W świecie dawnych bogów i nieprzebytych puszcz odwaga rodzi się ze wspólnoty.”
„Czasem największą próbą nie jest walka z zimą, lecz ocalenie nadziei.”

Powrót do Wiklińca jest niczym otultlenie się ciepłym kocem- znani bohaterowie, rozwijające się relacje i chęć bycia szczęśliwym.
Czębira wraz z ukochanym mężem Falimirem oczekują narodzin dziecka Wilczana i jego żony Sławy ciesząc się również swoim związkiem.
Niestety zima nie opuszcza niewielkiej osady. Wprawia to mieszkańców w przygnębienie- ludzie powoli zaczynają wierzyć, ze bogowie się nich po prostu pogniewali.
Wciąż żywe w ich pamięci są wspomnienia śmiertelnej choroby, co dodatkowo napełnia ich strachem.
Wkrótce okazuje się że przed nimi jeszcze wieje wyzwań
Przebywając w Źrodlicach Mira i Bogdasz spotykają się z Lutką - siostrą młodego mężczyzny i przyjaciółką dziewczyny, która zasłyszawszy wieści z rodzinnych stron zaczyna się zastanawiać czy jej przeznaczeniem jest bycie kapłanką ognia..
Jaką podejmie decyzję?
Nie tylko to jednak zajmuje myśli czytelnika podczas lektury
Nad niemal wszystkimi wsiami wisi niebezpieczeństwo - obcy wojowie podpalają niewielkie miejscowości i porywają ich mieszkańców o czym Wiklińczanie dowiadują się od Oleny i Wita.
Na szczęście Wilczan i jego ojciec nikogo nie zostawiają samemu sobie i wysyła im w sukurs Myślibora wraz z jego waleczną drużyną..
Co z tego wyniknie i które pary zostaną wystawione na próbę?
I czy Wikliniec zostanie ocalony?
Przeszłość również nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa..
Ta książka była niczym powrót do domu - bohaterów znałam już dobrze, lecz to wcale nie oznacza ,że mnie nie zaskoczyli.
Najbardziej podobały mi się wątki Lutki, Myślibora i mojego ulubieńca Falimira.
Walki z rytuały słowiańska kultura, miłość oraz upór.
Niczego w tej powieści nie zabraknie.
Autorka umiejętnie buduje napięcie, a jednocześnie pozostawia przestrzeń na chwile pełne ciepła i wzruszeń. Losy mieszkańców Wiklińca angażują od pierwszych stron, a ich wybory sprawiają, że trudno pozostać obojętnym.
Szczególnie urzekł mnie klimat tej historii – surowa, nieustępująca zima, wiara w dawnych bogów oraz silne więzi łączące mieszkańców osady tworzą niezwykle wiarygodny i immersyjny świat. To opowieść o tym, że nawet w najtrudniejszych chwilach nadzieja potrafi przetrwać, jeśli obok są ludzie gotowi walczyć o siebie nawzajem.
Jeśli lubicie powieści inspirowane słowiańskimi wierzeniami, pełne emocji, rodzinnych relacji i bohaterów, do których łatwo się przywiązać, ta książka z pewnością skradnie wasze serca.
„Wiatr nad Wiklińcem” to historia o tym, że nawet najsroższa zima kiedyś przemija, a największą siłą człowieka są ci, którzy pozostają u jego boku.

„Wiatr nad Wiklińcem” autorstwa Joanna Tekieli to trzeci tom serii „Widunka” – opowieści osadzonej w słowiańskim klimacie, pełnej wierzeń, magii i surowej przyrody. To fantasy historyczne z wyraźnym rysem obyczajowym, w którym emocje bohaterów są równie ważne jak sama fabuła.

Tym razem mieszkańców Wiklińca dotyka wyjątkowo sroga zima. Śnieg nie przestaje padać, a strach zagląda do każdej chaty. Ludzie zaczynają wątpić, czy bogowie nie odwrócili się od nich na dobre. Groźba głodu i śmierci w mroźnej pustce staje się coraz bardziej realna. Ten zimowy krajobraz buduje napięcie i poczucie osaczenia – chłód niemal czuć na własnej skórze.

Kiedy wreszcie nadchodzi wiosna, przynosi nie ulgę, lecz nowe wyzwanie. Posłańcy z grodu proszą o pomoc wiedźmę Czębirę. Rozpoczyna się wyprawa, w którą ruszają nie tylko ona i jej mąż, ale także Mira, Bogdasz, Roch oraz bliźniacy wnoszący do historii nutę lekkości. Fabuła nabiera tempa – to opowieść drogi, w której bohaterowie muszą zmierzyć się zarówno z niebezpieczeństwami świata zewnętrznego, jak i własnymi lękami.

Największą siłą tej części są emocje. Strach przed nieznanym miesza się z nadzieją. Determinacja przeplata się ze zwątpieniem. W relacjach między bohaterami widać ciepło, lojalność i odpowiedzialność za wspólnotę. Czębira to postać silna, ale nie pozbawiona wątpliwości – jej człowieczeństwo sprawia, że łatwo się z nią utożsamić. Pozostali bohaterowie również zyskują głębię – każdy niesie własne doświadczenia i własne powody, by wyruszyć w drogę.

Podczas czytania towarzyszy napięcie i ciekawość, czy misja się powiedzie. Pojawiają się momenty wzruszenia, szczególnie gdy na pierwszy plan wychodzą więzi rodzinne i poczucie wspólnoty. Jest też zachwyt nad światem przedstawionym – surowym, ale pięknym, przesyconym słowiańskim duchem.

To książka dla miłośników słowiańskiego fantasy, historii inspirowanych dawnymi wierzeniami i opowieści drogi z wyraźnym wątkiem emocjonalnym. Spodoba się czytelnikom, którzy cenią nie tylko akcję, ale też klimat, relacje i powolne budowanie napięcia. Najlepiej sięgnąć po nią, znając wcześniejsze tomy, by w pełni docenić rozwój bohaterów.

„Wiatr nad Wiklińcem” to historia o nadziei w najciemniejszym czasie, o sile wspólnoty i o tym, że nawet po najdłuższej zimie przychodzi wiosna. Jeśli szukasz klimatycznej, poruszającej opowieści z nutą magii i słowiańskiej tradycji, ta książka zdecydowanie zasługuje na miejsce na Twojej półce.