Czarny mrok T.2 Wyspa Czterech Wyzwań

Przed wami drugi tom cyklu ,,Czarnego mroku". Części są w pewien sposób ze sobą powiązane, ale nie na tyle aby móc koniecznie je czytać tylko po kolei. Jest tylko taki szczegół, że kto bardzo lubi szybką akcję w fantastyce, to z kolei czytając wpierw tom drugi, to i tak będzie miał ogromne pragnienie aby przeczytać pierwszy. Tak ta seria właśnie działa:-)
Postacie mają tutaj różne moce i są one ukazane pod stroną marzeń małych dzieci, gdzie sporo osób chciało móc czytać w czyichś myślach i taki też dar jest tutaj ukazany. Każdy też chciał aby jakaś magiczna siła mogła go chronić i jest tutaj motyw jakby opiekuna, który w razie zagrożenia, był chroniony przez osobą, która była z nim w pewien sposób połączona. Są też inne, ale odkryjcie je sami. Chodzi o to, że te rzeczy sprawiają iż odbieramy ją bardzo prywatnie, jakby zaspakajają pragnienia naszego małego wewnętrznego dziecka, więc siłą woli robi nam się miło. Oczywiście sama książka nie jest dla dzieci ze względu na poutykane wulgarności, które występują w momentach bardzo stresujących dla postaci, lub zagrażających ich życiu. W samej książce bardzo dużo się dzieje. To była kwestia podróżnicza, gdzie przechodzili przez góry, pagórki, jakieś skały, labirynty, gdzie nie było bezpiecznie.
,,O Bogini, to było dziwne uczucie przejść przez ukrytą ścianę. Czułam jej magię - stwierdziła Kira."

,,Mamy na sobie stroje do maskowania naszej temperatury, a ja dodatkowo pokryję nas Mrokiem."

,,Miała ciało węża z dwoma długimi przednimi łapami i kapturem na szyi jak u kobry, jednak jej rozmiar był niepokojący. Na pewno miała jakieś trzy metry długości!"

Spotkacie tutaj opisy na pierwszy rzut okaz ładnych stworzeń, aczkolwiek śmiejących się złowieszczo wydających z siebie zło i chęć mordu. Nigdy nie zgadniecie jak nieokiełznane to były stworzenia oraz niepozorny wygląd mógł zmylić przeciwnika. Pomimo tego, że mieli swoje dary, to znajdywali się w sytuacjach tak szokujących, że momentami o nich zapominali. Autorka celowo niektórych zdań nie kończyła, aby nasza wyobraźnia szalała na wysokich obrotach. W ziemi nie grzebią tylko ludzi, ale i poległe wilki, więc stąpając po niektórych skrawkach gdzieś czytelnik sam z tyłu głowy ma ten strach, że coś wciąż jest blisko, ukryte lub czyhające, więc nie ma tu czasu na spokojny oddech. Pojawiają się kły, pazury, czerwone oczyska, szybko pojawiające się portale i nie są to puste opisy, tylko podkreślony został emocjonalny wydźwięk, by emocje tych postaci przechodziły również na nas. Ledwo zdołaliśmy przetrawić aktualne emocje jakie mieli bohaterzy, a już nagle ukazywał się magiczny portal i wychodził z niego ktoś skrzywdzony, bezbronny, więc wydarzenia w pewien sposób nachodziły na siebie.
Nie da się przewidzieć tej treści, nawet nie próbowałam tego zrobić, bo to, co tutaj zastałam przechodziło moje najśmielsze wyobrażenie. Miłe uczucia również są obecne, ale takie dziewczęce jak dotyk dłoni, posadzenie na kolanach czy zawstydzenie. To bardzo ich uczłowieczało choć na moment, kiedy mogli być sobą, a nie zmienionymi za pomocą magii osobami.
Uważam, że to nie jest zwykła seria, gdyż często miałam wrażenie, że inna seria ,,Koło czasu", tak pięknie przyjęta przez czytelników jest niemal na równi z tym dziełem. Autorka nie ma takiego doświadczenia życiowego jak Robert Jordan, a pomimo tego napisała dzieło zbliżone właśnie do jego twórczości. Wszelkich fanów jego działa bardzo zachęcam aby wzięli do ręki dzieło tej autorki, gdyż będą nim usatysfakcjonowani:-) Szczerze ją polecam:-)