Spojrzenie na pismo

Ta książka jest wyjątkowa, nie tylko ze względu na tematykę, za którą stoi wielowiekowa tradycja różnorodnych komentarzy, analiz, przywołań, czy odniesień do Biblii i Nowego Testamentu. Sądzę, że ta wyjątkowość i oryginalność, pewien uniwersalizm wynikają z tego, że ta proza daje możliwość różnorodnych interpretacji. Z jednej strony możemy autorkę tych przemyśleń uznać za irracjonalistkę, z drugiej za kogoś, kto niezależnie od wyrażanych uczuć i emocji kieruje się rozumem i doświadczeniem. To rozpoznanie jest bardzo ważne, ponieważ pisząc o doświadczeniu, mam na myśli wcześniejsze książkowe publikacje autorki, gdzie mocowanie się z aktami wiary, metafizyczne poszukiwania stanowią istotną część jej duchowych przeżyć. Dotyczy to nie tylko tych, wydawałoby się oczywistych sensów i przesłanek, które są obecne w Ewangeliach.

Ważny jest też kontekst, gdzie mistycyzm, tajemnica Zmartwychwstania czy Trójcy Świętej, zanurzanie się w głębokie odczuwanie ustanowionych Bożych praw jest równie obecne, jak pojawiający się od czasu do czasu poznawczy relatywizm. Ten sceptycyzm nie jest przypadkowy, to on właśnie ma przekonać wielu niedowiarków, i samą autorkę, że majestat Boga i nowotestamentowe czy biblijne zapisy mają nie tylko sens, ale są swoistym drogowskazem dla ludzkiego serca i rozumu, mimo pojawiających się wątpliwości.

Gdyby wiara była całkowitą pewnością i nie byłoby grzechu i zwątpienia, ale równocześnie nie istniałoby zadośćuczynienie dawane Bogu i sobie. I to jest ten swoisty, indywidualny heroizm autorki, sprawdzian jej autentyczności i myślowej żywotności. Ona po prostu odczuwa radość, że odnajduje Boga, nie tylko tam, gdzie Słowo staje się ciałem, ale również tam, gdzie Jego Majestat wydaje się być nieobecny.

Andrzej Żmuda