Luci nella notte VI na kwintet fortepianowy

(dla sześciorga wykonawców)

Luci nella notte to szósta i, jak dotąd, ostatnia kompozycja Andrzeja Kwiecińskiego z cyklu o takim samym tytule, na który składają się utwory przeznaczone na różne zespoły. Ma ona jednoczęściową, ewolucyjną choć zmiany następują prawie niezauważalnie formę. Włoskie sformułowanie Luci nella notte można przetłumaczyć jako Światła pośród nocy, ale wieloznaczność wyrazu luci (światła, oczy) nasuwa też skojarzenia z muzyką dawną, zwłaszcza imaginarium madrygału z XVI i początku XVII wieku, a także wyrastającej z podobnych źródeł twórczości Salvatore Sciarrina (zwłaszcza opery Luci mie traditrici Oczy moje zdradzieckie). Oba te tropy znajdują swoje potwierdzenie w tkance muzycznej kompozycji. Pozornie statyczna forma dąży bowiem do emocjonalnej kulminacji: zmiany barwy zagęszczają się, a obok długich dźwięków pojawiają się strzępy zniekształconej melodii i harmonii zawoalowane i krótkie aluzje do Moro lasso al mio duolo Carla Gesualda, opracowanego również przez Sciarrina w Le voci sottovetro (już w Luci nella notte IV Kwieciński cytował jeden z madrygałów księcia Venosy, również zaaranżowany przez włoskiego kompozytora w Le voci). Luci nella notte VI okazuje się więc utworem traktującym nie tylko o barwie, ale też o nostalgicznym odpominaniu. Madrygał staje się przebłyskiem dawnego świata w ciemnościach niepamięci. Dominika Micał