Muzyka liturgiczna jako akt komunikacyjny

Muzyka liturgiczna jako akt komunikacyjny to interdyscyplinarne studium, które łączy teologię liturgii, filozofię działania oraz teorię komunikacji, proponując nowe spojrzenie na rolę muzyki w celebracji Kościoła. Autor odchodzi od ujmowania muzyki jedynie jako oprawy liturgii, ukazując ją jako integralny akt komunikacyjny współtworzący wydarzenie zbawcze. Punktem wyjścia analiz jest soborowa koncepcja "participatio actuosa", odczytana w perspektywie relacji, dialogu i budowania wspólnoty wierzących.
W pracy przedstawiono autorski model aktu muzycznego, opisujący jego strukturę, podmioty oraz funkcje w komunikacji liturgicznej.
Zaproponowane ujęcie otwiera nowe możliwości interpretacji muzyki liturgicznej zarówno w badaniach teologicznych, jak i w refleksji nad komunikacją religijną. Książka łączy pogłębioną analizę źródeł teologicznych z osiągnięciami współczesnych nauk humanistycznych i społecznych, wskazując praktyczne konsekwencje dla formacji liturgicznej i muzycznej. Stanowi wartościową lekturę dla teologów, liturgistów, muzykologów, organistów, duszpasterzy oraz wszystkich zainteresowanych miejscem muzyki w życiu i misji Kościoła.

"Praca jest wynikiem przemyślanej koncepcji traktowania muzyki liturgicznej jako aktu komunikacyjnego. Punktem wyjścia do tych rozważań jest przekonanie, że muzyka liturgiczna nie stanowi wyłącznie środka wywoływania emocji, ozdoby, dodatku, upiększenia liturgii, ale jest jej integralną częścią, należy do niej, uczestniczy w przekazywaniu wiary i budowaniu wspólnoty. Ten punkt wyjścia Autor sumiennie argumentuje w pierwszej części książki, przywołując i opisując kategorię participatio actuosa, by w dalszej części przedstawić pojęcie działania w perspektywie genealogicznej oraz podstawy teoretyczne ujęcia muzyki liturgicznej jako aktu komunikacji. (...).
Autor podjął w swojej rozprawie ważne i ciekawe zagadnienie roli muzyki liturgicznej, stawiając sobie za cel nie tylko teoretyczne opracowanie tematu, ale także wyciągnięcie wniosków praktycznych, które mogą służyć pogłębionemu uczestnictwu w liturgii. Dlatego w końcowej części rozprawy czytelnik znajduje zestaw dobrych praktyk proponowanych tym, którzy są odpowiedzialni za tworzenie muzyki liturgicznej, przebieg liturgii i uświadamianie wiernych w zakresie roli muzyki w liturgii. Wnioski z wywodu są ciekawe, pogłębione i otwierające perspektywę dalszych analiz. Autor w pełni udowodnił zasadność i pożyteczność naukową oraz praktyczną traktowania muzyki liturgicznej jako aktu komunikowania wiary."
dr hab. prof. ucz. Katarzyna Drąg

"Głównym wyrażeniem, wokół którego skupiają się analizy dotyczące roli muzyki w liturgii, jest participatio actuosa. [czynne uczestnictwo]. Wyrażenie to sugeruje, że muzyka w liturgii nie jest jakimś dodatkiem, ale należy do natury celebracji, o ile
występuje w praktyce. W terminie zaś "komunikacja" kryje się aspekt semantyczny i pragmatyczny muzyki. Ważnym stwierdzeniem jest zdanie, że liturgia nie zakłada wcześniejszego uformowania jej uczestników, lecz sama ich formuje (...). Wszystkim zainteresowanym muzyką liturgiczną, zarówno teoretykom, jak i praktykom zalecałbym przeczytanie tej pozycji. Myśli w niej zawarte mogą pomóc w bardziej świadomym uczestnictwie w liturgii, szczególnie poprzez wykonywanie aktów
muzycznych lub poddawaniem się ich pozytywnemu wpływowi oraz w traktowaniu ich nie jako dodatek do liturgii, lecz jako jej integralna część i doskonały sposób oddawania Bogu chwały."
prof. dr hab. Stanisław Ziemiański SJ