Czołgi T-72M i PT-91 w Wojsku Polskim

W opracowaniu M. Fiszera i J. Gruszczyńskiego po raz pierwszy ukazano kulisy zakupu w ZSRR w 1977 r. licencji na produkcję w Polsce czołgu T-72M, który był zubożoną wersją czołgów T-72 dostarczanych wówczas Armii Radzieckiej. W ZM „Bumar -Łabędy” w latach 1981-1990 wyprodukowano 753 T-72 dla Wojska Polskiego i 957 czołgów na eksport. Polscy konstruktorzy modernizowali od końca lat 80. do końca drugiej dekady XXI wieku podejmowali próby modernizacji czołgu T-72, tworząc wersje T-72M1, T-72M2 Wilk, PT-16, PT-17, T-72M1R oraz najbardziej znaną PT-91 Twardy (w latach 1993-2002 dostarczono WP 233 egz.). Autorzy bardzo szczegółowo opisali konstrukcję czołgu PT-91 Twardy. Stał się on bazą dla opracowania wersji PT-91M Pendekar, który to wóz w liczbie 48 egz. zakupiła Malezja (dostawy w latach 2007-2009). W tomiku opisano też pojazdy specjalne na podwoziu polskich T-72: wóz zabezpieczenia technicznego WZT-3/WZT-3M (w latach 1999-2012 aż 559 egz. zakupiły Indie, a WP tylko 29 egz.), WZT-4, maszyny inżynieryjno-drogowe MID i MID-2020 (MID-M) oraz most czołgowy PMC-Leguan. Tekst ilustruje 76 zdjęć barwnych, 3 tabele, rysunki w rzutach czołgu PT-91 Twardy oraz 6 bocznych sylwetek barwnych.