Pierwsze wojny Republiki Rzymskiej 508-474 p.n.e.

Spis treści:

Wstęp

I. Italia: warunki naturalne oraz jej ludy w pierwszej połowie I tysiąclecia p.n.e.

II. Rzym w VI wieku p.n.e.

III. Przeciwnicy Rzymu

IV. Armia rzymska połowa VI początek V wieku p.n.e.

V. Armia Etrusków

VI. Armie Wolsków, Ekwów, Herników i Sabinów

VII. Sacrum wojny rytuały wojenne

VIII. Wojny z Etruskami w latach 508506 p.n.e.

IX. Wojny z Sabinami w latach 505502 p.n.e.

X. Wojna z Latynami w latach 501493 p.n.e. Bitwa nad Jeziorem Regillus

XI. Wojna Rzymu z ludami sabelskimi w latach 495493 p.n.e.

XII. Wojna z ludami sabelskimi w latach 489483 p.n.e. Wojna Koriolana

XIII. Wojna Rzymu z Wejami w latach 485474 p.n.e. i ludami sabelskimi w latach 482474 p.n.e.

Krótkie zakończenie

Aneks

Bibliografia

Spis map

O książce:

Oddana do rąk Czytelników niniejsza książka opowiada o pierwszych wojnach toczonych przez Republikę Rzymską w latach 508-474 p.n.e. ze swoimi sąsiadami, którzy zamieszkiwali tereny położone bardzo blisko samego miasta Rzym, czyli z takimi ludami jak Sabini, Wolskowie, Ekwowie, a przede wszystkim Latynowie i Etruskowie. Rzym po upadku monarchii stracił większość swoich terytoriów i praktycznie skurczył się do samego miasta otoczonego murami serwiańskimi i najbliższej okolicy, oraz odizolowanymi punktami osadniczymi znajdującymi się na terytorium Latynów, Wolsków i Sabinów, stanowiącymi ich kolonie, gdzie zamieszkiwali osadnicy rzymscy.

Były to czasy pełne przekształceń, politycznych, społecznych, gospodarczych, a także myśli wojskowej. Rzymianie w tym okresie ścierali się z ludami równymi sobie pod względem militarnym, raz odnosząc zwycięstwa, a raz ponosząc sromotne porażki.

Stopniowo zdobyli jednak przewagę nad tymi ludami i stale zwiększali swoje terytorium, przyłączając na początku sąsiednie wioski, a później miasta i finalnie całe państwa. Proces ten był bardzo powolny i trwał kilkaset lat. Niniejsza książka opowiada o początkowej jego fazie, czyli o około pierwszych trzydziestu latach istnienia Republiki, kiedy Rzymianie nie posiadali jeszcze świadomości imperialnej i byli targani wewnętrznymi konfliktami.

Inni bohaterowie niniejszej historii, czyli Etruskowie, powoli tracili swoją pozycję hegemona w Italii. Ludy sabelsko-umbryjskie, do których należeli Sabini, Ekwowie, Wolskowie i Hernikowie, na przełomie VI i V wieku z wyjątkiem tego pierwszego ludu rozpoczęły ekspansję w kierunku centrum Lacjum z powodu przeludnienia swoich dotychczasowych terenów, zwyczajowo organizując coroczne, uświęcone wyprawy na swoich sąsiadów w celu zdobycia łupów...

O autorze:

Daniel Gazda (1963), archeolog, historyk zajmujący się głównie badaniami archeologicznymi obiektów warownych i sakralnych z okresu starożytności i średniowiecza oraz historią wojskowości. Uczestnik wielu misji archeologicznych do doliny Nilu oraz kierownik wieloletnich badań archeologicznych ważnych obiektów militarnych i sakralnych w Polsce np. Zamki w Radzyniu Chełmińskim czy Czorsztynie, obiekty warowne w Starym Dzierzgoniu.

Autor kilkudziesięciu artykułów naukowych z dziedziny archeologii i 15 publikacji książkowych z dziedziny wojskowości i archeologii, takich jak m.in.: Rzym i Barbarzyńcy. Wojny, relacje, starcie cywilizacji; Wojny Domowe w Imperium Rzymskim; Weje 405-396 p.n.e.; Podbój Egiptu przez Kusz i Asyrię; Memfis 728 rok p.n.e.; Powstanie Mahdiego; Omdurman 1898; Chartum 1884-1885; Wielokulturowy Obiekt Warowny na Górze Zamkowej oraz Gród Cyplowy w Starym Dzierzgoniu.