Kroniki Mercji

W VIII wieku w samym sercu Anglii rosła potęga, która na blisko stulecie zdominowała świat anglosaski. Mercja ambitna, bogata i świetnie zorganizowana stała się najważniejszym królestwem heptarchii, zanim polityczne przywództwo przejął Wesseks. Jej władcy rozwijali handel, umacniali granice, wspierali klasztory i budowali system zależności między koroną, ziemią i Kościołem, który na długo ukształtował angielskie społeczeństwo.

Szczyt potęgi Mercji przypadł na panowanie Athelbalda i Offy. Pierwszy umocnił dominację królestwa, drugi zaś uczynił z niego prawdziwe mocarstwo: wzniósł słynny wał na granicy z walijskimi sąsiadami, rozwijał kontakty z kontynentem i bił monety z własnym wizerunkiem, świadomie podkreślając królewską władzę i prestiż. To za ich rządów klasztory stawały się nie tylko centrami religijnymi, lecz także ważnymi ośrodkami gospodarki i handlu.

Był to zarazem świat daleki od politycznej stabilności. Sojusze szybko się zmieniały, królowie rywalizowali o zwierzchnictwo nad sąsiadami, a granice królestw wyznaczały nie tylko rzeki i wały, lecz także ambicje władców. Mercja musiała nieustannie potwierdzać swoją przewagę mieczem, dyplomacją, małżeństwami dynastycznymi, bogactwem i religijnym patronatem.

Max Adams zabiera czytelnika w fascynującą podróż do świata, w którym dopiero rodziła się Anglia świata ambitnych królów, mnichów, wojowników i kupców, politycznych sojuszy, walk o władzę i dalekosiężnych kontaktów handlowych. To opowieść o królestwie, które dziś pozostaje w cieniu Wesseksu, choć przez dziesięciolecia to właśnie Mercja rozdawała karty w anglosaskiej Brytanii.